მორიგი ღამის ცვლა

მიყვარს ღამის ცვლა…ალბათ იმიტომ, რომ ღამე მიყვარს. ალბათ იმიტომ, რომ, გალაკტიონის თქმის არ იყოს, „სავსე გრძნობებით მტრედისფერ“ ცაში მფრინავ თვიმთფრინავებს ვემსახურები. რომანტიკას რომ შევეშვათ, ღამით ფაქტიურად უფრო საინტერესოა მუშაობა, იმიტომ რომ უფრო მეტი საჰაერო ხომალდია, უფრო დატვირთული ხარ, შესაბამისად – უფრო „ამუღამებ“ და უფრო ვითარდები პროფესიონალურად, განსაკუთრებით, „ტრეფიკის“ ან ე.წ. „პატოკის“ დროს. ორი სიტყვით „პატოკის“ ფენომენზე: ყველაზე დატვირთული საათები, 04:00-დან 06:00/06:30-მდე და ამ დროს კავშირზე 12-15 საჰაერო ხომალდი გყავს. ერთია,როცა უბრალოდ შემოვა თვითმფრინავი სექტორში და გასვლისას დაგემშვიდობება, მეორე საქმეა, როცა ყველა რაღაცას გთხოვს. გუშინ მქონდა ზუსტად მასეთი დღე, თან “ტრეფიკზე“ მომიწია მუშაობა. სამ საათზე შევცვალე მეზვრო და ამ ამინდებზე დაგრუზულმა შევუდექი საქმეს. საერთოდ მე და მეზვროს შვეიცარიული საათივით გვაქვს აწყობილი სამუშაო საათები, საშინლად პუნქტუალურები ვართ, თუ ორი წუთითაც ვაგვიანებთ, სმს-ით ვატყობინებთ ან წინასწარ ვაფრთხილებთ ერთმანეთს. თავიდანვე უნებლიედ გამოგვივიდა მასე და დღემდე არ ვარღვევთ წესდებულებას.

სანამ მაქსიმალურად დატვირთული არ ხარ, ცდილობ ტელეფონის საშუალებით მეზობელ სექტორებს (ჩემს შემთხვევაში – ანკარისა და როსტოვის ზონებს) გადასცე საჭირო ინფორმაცია. ვრეკავ როსტოვში. იქიდან მანდილოსანი მპასუხობს. ხმაზე უკვე ყველა ყველას სცნობს,მხოლოდ ხმაზე, არც სახელები ვიცი პირადად მე. ბოლოს ვეკითხები:

- А можно один вопрос?

- Да, слушаю.

- Как у Вас с погодами? Снег идет?

იცინის:

- Он уже не идет, он лежит.

- А у нас идет

- У нас шел, шел, теперь только лежит и минус 20!

მეცინება მეც:

- У нас тоже холодно, но не настолько. Зато у нас снег идет.

- Вам повезло.

- Ну удачи! Терпите!

და ისევ თვითმფრინავები…

მიუხედავად იმისა, რომ ზამთარი არ მიყვარს, მაინც ლამაზად თოვდა გუშინ

Red Square – “Sheremetevo-3″

28 მაისი 1987 წ…. მოსკოვში  გაზაფხულის მზიანი დღე იყო… წითელ მოედანზე,ისევე როგორც ყოველთვის, უამრავი ხალხი ფუსფუსებდა:სურათები,სუვენირები,შეყვარებული წყვილები, – როგორც ყოველთვის. უცებ პატარა თვითმფრინავი შენიშნეს. ჯერ გადამფრენი ეგონათ, როცა მოახლოება დაიწყო,ბევრი შეშინდა… ის კი მოედანზე  ეშვებოდა, ზუსტად ისე, როგორც ადგილობრივ აეროპორტებში ხდება ხოლმე… ჯერ ძრავი არ ჰქონდა გათიშული, რომ გამოვარდა და ავტოგრაფების დარიგება დაიწყო: მატიას რუსტი, გერმანიიდან. 18 წლის მოზარდი და ასეთი მოხერხებული! ისე მამაჩემს რომ თვითმფრინავების ბიზნესი ჰქონდეს, მეც კი გავფრინდებოდი სადმე. ალბათ ბევრი რამე გაუგია სსრკ-ზე გერნამელ ახალგაზრდას, ბევრი წაუკითხავს… გაგონილს ნახვა სჯობიაო! ხოდა ერთ დღესაც გამოფრინდა ჰამბურგიდან,ჩავიდა ჰელსინკში და შემდგომ პირდაპირ მოსკოვისკენ აიღო გეზი.

(სურათზე მატიას რუსტი თავისი Cessna 172 Skyhawk-ით)

19:10 ჩაფრენის დრო. რამოდენიმე წუთი ავტოგრაფებისთვის. მობილიზებული მილიცია, დაკავება… აგორდა უამრავი ჭორი, ვითომ და დასავლეთის სპეცსამსახურების კარგად გათვლილი ოპერაცია იყო, აგენტობა… რუსტმა კი უბრალოდ განაცხადა: „მაშინ მე იმედებით აღსავსე ვიყავი. მე მჯეროდა, რომ ყველაფერი შესაძლებელი იყო. ჩემმა გადაფრენამ  ხიდი შექმნა აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის“ .

მას 4 წელი მიუსაჯეს, მაგრამ ციხეში 1 წელი გაჩერდა, უფრო სწორად 432 დღე.  იმდროინდელმა თავჯდომარემ, ანდრეი გრომიკომ, ამნისტიას მოაწერა ხელი.

ამ  ყველაფერმა ისეთი აჟიოტაჟი გამოიწვია მთელ საბჭოთა კავშირში, და არა მხოლოდ, რომ უამრავი ანეკდოტი,ლექსი თუ სიმღერა მიუძღვნეს მას. წითელ მოედანს ახალი სახელი მოუგონეს – „შერემეტევო-3“ (ცნობისთვის, „შერემეტევო-1“ და „შერემეტევო-2“ მოსკოვის აეროპორტებია).

საკმაოდ საინტერესო ცხოვრება ჰქონდა მატიასს ამ ყველაფრის შემდეგ. 1989 წ. პაემანზე არწამოსული მედდა დაჭრა დანით. 1997 წ. ინდუიზმის მიმდევარი გახდა, ბომბეელი ჩაის ბიზნესის მეპატრონის ქალიშვილი  გიტა მოიყვანა ცოლად. 2001 წ. სუპერმარკეტში სვიტრი მოიპარა. ახლა კი პოკერით ირჩენს თავს.

დღესაც ბურუსითაა ეს ამბავი  მოცული. როგორ გაეპარათ იმდროინდელ სამხედროებს ეს თვითმფრინავი? ვითომ და დაბალ სიმაღლეზე მოფრინავდა და სამხედრო გამანადგურებლებმა ვერ მოახერხეს ჩამოგდება, ჰაერსაწინააღმდეგო დანადგარები პროფილაკტიკის მიზნით არ ფუნქციონირებდნენ და ა.შ., თუ უბრალოდ  რუსი სამხედროების დაუდევრობა?იმედია, მალე გავიგებთ ყველაფერს. 2012 წ.,იმ გრანდიოზული დღის 25 წლისთავზე, მატიასი ხალხს დაპირდა, რომ მემუარებს გამოაქვეყნებს და ყველაფერს დეტალურად მოგვიყვება. იმედია…

თქვენთვის, გურმანებო!

ამას წინად მეცნიერებმა დაამტკიცეს, რომ თვითმფრინავში მგზავრობისას ადამიანს ეჩვენება, რომ საჭმელი ყოველთვის მარილიანია, ძალზედ ტკბილი და ამავდროულად ხრაშუნა. ამის მიზეზი, გაგიკვირდებათ და, თვითმფრინავის ხმაურია.

ჩატარდა გამოკვლელა, რის შედეგაც ერთმა და იმავე ხალხმა იგემოვნეს საჭმელები ყურსასმენებით, სადაც ისმოდა თვითმფრინავის ძლიერი ხმა, და ჩვეულებრივ ვითარებაში.  შედეგმა გაამართლა მოლოდინები!  ბევრი წუწუნებდა იმაზე, რომ საჭმელი მარილიანი იყო, ან გადამეტებულად ტკბილი და ა.შ.  ხმის ეფეკტი გემოს რეცეპროტებზე ცალსახაა. მეცნიერები დაგვპირდნენ, რომ სამომავლოდ უფრო დეტალურად შეისწავლიან ამ უცნაურ თვისებებს.

მანამდე კი უბრალოდ „დატკბით“ ქეთერინგის სერვისით და ნუ უსაყვედურებთ მშვენიერ ბორტგამცილებლებს საკვების მარილიანობაში.

Cargo Cult

დღეს აღარავის უკვირს ჯედაიზმი ან გუგლიზმი. თანამედროვეობამ ახალი ინტერესები და რელიგიები შექმნა. გაგიგიათ „კარგოს კულტზე“? თუ არა, ეს პოსტი თქვენთვისაა.

ასე მოიხსენიებენ რელიგიურ მოძრაობას მელანეზიაში (კუნძულების ჯგუფების ერთობლიობა წყნარ ოკეანეში, ავსტრალიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით).  ამ რელიგიური მოძრაობის წარმომადგენლებს სწამთ, რომ დასავლეთის ტვირთები ( cargo – ინგლ. ტვირთი)  მათი წინაპრების სულებმა შექმნეს. წარმოიდგინეთ, რომ ხართ ტომის წარმომადგენელი, სტუმრად გყავთ ვიღაცა უცხო „ბიძიები“ შენთვის შეუფერებელ ტანსაცმელში. სინამდვილეში ეს ამერიკელი ჯარისკაცები იყვნენ, რომლებიც მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ოკეანიის სხვადასხვა ადგილებში დაბინავდნენ და თვითმფრინავებიდან ჩამოგდებულ ტვირთს დროთადრო ადგილოებრივ მოსახლეობას ანებივრებდნენ.  მე რომ ვიყო იქაური მაცხოვრებელი და ყოველდღიურად მიწევდეს ათობით კილომეტრების გავლა, მიწის თოხნა, დაბარვა და ათასნაირი სხვა სამუშაოების გაკეთება, რათა ლუკმა პური ვიშოვო და ოჯახი ვარჩინო, მირჩევნია ისე უსაქმურად ვიჯდე და ამერიკული სამხედრო საჭმელებით ვიკვებებოდე.

ზუსტად ამგვარად მოიქცა მელანეზიის ხალხი და მალე „კარგოს კულტიც“ შეიქმნა. მათ სჯეროდათ, რომ სინამდვილეში ამერიკელები მხოლოდ შუამავლები იყვნენ და  ეს ტვირთი მათი წინაპრების მიერ იყო გამოგზავნილი.

გავიდა დრო… დასრულდა ომი… ამერიკელები დაბრუნდნენ სახლებში, თვითმფრინაბიც აღარ ჩანდნენ…ხალხს კი შიოდა…

მოსახლეობამ ჭკვიან ხერხს მიმართა და გამოსავალიც მოიძებნა : თივისგან და ქოქოსის პალმებისგან შექმნეს ასაფრენ–დასაფრენი ბილიკების, აეროპორტებისა და რადიოსადგურების მაკეტები.

მათი აზრით, ამით გაახარებდნენ  წინაპრების სულებს,  დესპანები (ანუ თვითმფრინავები) ისევ გამოჩნდებოდნენ  ცაზე და გადმოუგდებნენ ნანატრ საკვებს. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ ხისგან გაკეთებულ ყურსასმენებით სამეთვალყურეო კოშკებიდან ახდენდნენ იმიტირებული თვითმფრინავების მართვას, ანთებდნენ ჩირაღდნებს ბილიკებისთვისა და შუქურებისთვის.

დაუღალვმა შრომამ წარმატებით დასრულდა: 1987 წ. რეგიონში ძლიერი ქარიშხალი დაფიქსირდა. კუნძულზე ჰუმანიტარული დახმარება ჩაიტანეს. აბა გაგებედათ და გეთქვათ მათთვის, რომ  ეს ყველაფერი მათი ღმერთების მიერ არ იყო გამოგზავნილი! როგორც ერთერთმა მაცხოვრებელმა განუმარტა მაშველს:„თქვენს ღმერთმს, ქრისტიანებო, 2000 წელი არაფერი გამოუგზავნია თქვენთვის, ჩვენ კი არც თუ ისე დიდი დრო დაგვჭირდა“.

Nose Art

Nose art – თვითმფრინავების ფიუზელაჟის (კორპუსის) ხატვისა და დიზაინის ხელოვნება, ერთგვარი  გრაფიტის სახეობაა, რომელიც პირველი მსოფლიო ომის დროს აღმოცენდა.  კალიფორნიელ ხელოვნებათმცოდნე ბრიუს ჰერმანის აზრით, nose art–ი წარმოადგენს ევროპელი რაინდების ჰერალდიკის ტრადიციების გაგრძელებას. პირველი მსოფლიო ომის სამხედრო მფრინავები ძირითადად ძველი თავადების შთამომავლები იყვნენ და შესაბამისად აღიქვავდნენ საკუთარ თავებს “ახალ რაინდებად”. თუ შუასაუკუნეებში ხატვის ობიექტს ფარი წარმოადგენდა, რომელზეც ძირითადად საოჯახო ჰერბი იყო გამოსახული, 1910–იან წლებში ფარი თვითმფრინავმა შეცვალა.  აღსანიშნავია ის ფაქტიც,რომ ომის დაწყებამდე უამრავმა პილოტმა პროფესიონალური სამხატვრო განათლება მიიღო.  თავდაპირველად ნებისმიერი  ჰერბები, სხვადასხვა სიმბოლოები ან უბრლაოდ დევიზები  ჯერ ტილოზე იხატებოდა/იწერებოდა და შემდგომ მაგრდებოდა თვითმფრინავის ფრთებსა და კუდზე.

გავიდა დრო და შესაბამისად nose art–მაც განიცადა ევოლუცია. უკვე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში კლასიკური ნახატები აღარავის აინტერესებდა, მათი ადგილი  მულტიპლიკაციური ფილმების ცბონილმა გმირებმა დაიკავეს.  ყველასათვის საყვარელი მულტიპლიკატორი უოლტ დისნეი nose art-ის ე.წ. “ნათლი მამად” ითვლება. ომის დაწყების შემდეგ ამერიკის აშშ–ს სამხედრო–საჰაერო ძალების ხელმძღვანელობამ სპეციალურად დაიქირავა დისნეის სტუდიიდან მხატვრები,რათა მათ გაეფორმათ სამხედრო თვითმფრინავები. დისნეის მხატვრები არა მარტო ამერიკელებისთვის შრომობდნენ, შეკვეთები იყო უამრავი ქვეყნებიდან: პოლონეთი, დიდი ბრიტანეთი, ჩინეთი, ახალი ზელანდია, ავსტრალია, კანადა,საფრანგეთი. მხოლოდ ომის პერიოდში 1200–მდე ნახატი გაკეთდა. ყველაზე პოპულარული  დონალდ დაკი იყო, ერთადერთი გმირი,რომელიც არცერთ თვითმფრინავზე არ იყო გამოსახული, ბემბი გახლდათ. დისნეის თაყვანისცემლები თვით გერმანიაშიც კი იყვნენ. უოლტი იხსენებს, რომ ძალზედ გაბრაზდა, როცა გაიგო, რომ ასობით Luftwaffe-ს გამანადგურებელი მისი მიკი მაუსით დაფრინავს.

დღესდღეობით nose art–ი ძალიან პოპულარულია დასავლეთში: იბეჭდება სხვადასხვა სამხედრო კონფლიკტების სიმბოლოებისა და ნახატების უამრავი კატალოგი. მაგალითად, აშშ–ს სამხედრო–საჰაერო ძალების თითქმის ყველა თვითმფრინავი nose art–ის მსხვერპლია, გაგიკვირდებათ, და ზესაიდუმლო B-2 და F-117-ც.

Qantas never crashed

“Qantas”–ის ხსენებაზე ყოველთვის “Rain Man”–ი მახსენდება. გახსოვთ ის ეპიზოდი, როდესაც ჩარლი (ტომ კრუზი) აპირებს ცინცინატიდან ლოს–ანჯელესში გადაფრენას, რეიმონდი  (დასტინ ხოფმანი) კი იწყებს ყველა ავიაკომპანიის ჩამოთვლას და მათი უბედური შემთხვევების სტატისტიკის მოყვანას . ერთადერთი კომპანია, რომელიც უსაფრთხო ნუსხაშია შეტანილი რეიმონდის მიერ და ის მას ენდობა, ეს “Qantas”–ია… სამწუხაროდ, აშშ–ს შიდა რეისებს ის არ ახორციელებს:

დიახ, “Qantas”–ი დღესაც ინარჩუნებს ყველაზე უსაფრთხო ავიახაზების სტატუსს.  ის ავსტრალიის ყველაზე მსხვილი ავიაკომპანია. ოფიციალური ლოგო – წითელ სამკუთხედში თეთრი კენგურუ, ამიტომაც მას ზოგჯერ   “მფრინავ კენგურუთ” მოიხსენიებენ.

უსაფრთხოებას დავუბრუნდეთ: აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ “Qantas”–ის ისტორიაში არცერთი მსხვილი ავიაკასტროფა არ მომხდარა (ტფუ–ტფუ–ტფუ).  რამოდენიმე ავარია მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში დაფიქსირდა, და ისიც უმნიშვნელო დანაკარგებით.

მაგრამ ამ კვირის განმავლობაში, კერძოდ ოთხსა და ხუთ ნოემბერს, “Qantas”–ის სახელი თითქმის ყველა საინფორმაციო გადაცემებში ბევრჯერ იქნა გაჟღერებული. მესმის, ინტერესი დიდია, მითუმეტეს თუ პრეტენზია გაქვს ყველაზე უსაფრთხო კომპანიის წოდებაზე.  დიახ, ამ ორი დღის განმავლობაში ინციდენტები დაფიქსირდა, კერძოდ 4 ნოემბერს სინგაპურიდან აფრენილ Airbus 380-800–ს 7 წუთის მერე ძრავი გაეთიშა. ბორტზე 433 მგზავრი და 26 ეკიპაჟის წევრი იმყოფებოდა. ყველა მათგანი მშვიდობიანად დაჯდა სინგაპურის აეროპორტში. 5 ნოემბერს Boeing-747–მა ასევე ძრავასთან დაკავშირებული პრობლემების გამო  ავარიული დაჯდომა განახორციელა სინგაპურში, არცერთი ადამიანი არ დაშავებულა. ორივე შემთხვევაში აღსანიშნავია მფრინავების უმაღლესი პროფესიონალიზმი, რომელთა ქმედებებმა წარმატებული შედეგი გვაჩვენა.

ასე რომ თუ დააპირებთ ავსტრალიაში მოგზაურობას, ენდეთ “მფრინავ კენგურუს”. ეს ჩემი და რეიმონდის რჩევაა ;)

Let The Music Play

დღეს შემოგთავაზებთ ჩემს მიერ შედგენილ მუსიკალურ Top-10–ს საავიაციო თემატიკაზე: თვითმფრინავები, აეროპორტები ან უბრალოდ ცაში აფრენის ოცნებები…

10. ათეულს ვხსნი ლეგენდარული მუსიკალური კოლექტივით Jefferson Airplane, რომელიც ძალზედ პოპულარული იყო 1960–70 წლებში.  მათი სადებიუტო ალბომი “Jefferson Airplane Takes Off” 1966 წ. გამოვიდა და დიდი წარმატება მოუტანა ბენდს. მაშ ვუსმენთ “Blues From An Airplane”–ს და ვქმნით პსიქოდელიურ გარემოს:

9. საპატიო მეცხრე ადგილი B.O.B.–ის, Hayley Williams-ისა და Eminem–ის ტრიოს სიმღერით “Airplanes”. დღესდღეობით ეს პოპულარული სიმღერაა,მსოფლიოს ჩარტებშიც უკავია კაი პოზიციები…”შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ, რომ თვითმფრინავები ღამით ცაზე ვარსკვლავებს ჰგვანან…” წარმოიდგინეთ თქვენც:

8. ისევ 60–იანი წლების დასასრული–70–იანი წლების დასაწყისი… ამჯერად ჯგუფი Creedence Clearwater Revival. საინტერესო კოლექტივი სან–ფრანცისკოდან. სიმღერამ “Travelling Band” ალბომიდან  “Cosmo Factory” (1970 წ.) მეორე ადგილს იკავებდა აშშ–ს ჩარტში და მერვე – დიდი ბრიტანეთის. სიმღერის ავტორი მოგვითხრობს თავისი ბენდის უთვალავ გასტროლებზე და გადაფრენებზე Boeing – 737–ით:

7. ვმოგზაურობთ დროში და მივუახლოვდით 1999 წ. ამჯერად მუსიკალური ჯგუფი Foo Fighters სიმღერით “Learn To Fly” ალბომიდან “There Is Nothing Left To Lose” (1999 წ.). ყურადღებას იმსახურებს მუსიკალური კლიპი, რომლის მოქმედებაც თვითმფრინავში ვითარდება და ცნობილი კინოკომედია “Airplane”–ის პაროდიას წარმოადგენს:

6. 1945 წ. მეორე მსოფლიო ომი ახალი დამთავრებულია…კინოსტუდია “ლენფილმი” სამ სამხედრო პილოტ–მეგობარზე მუსიკალურ მხატვრულ ფილმს იღებს – “Небесный тихоход”. შეიძლება ფილმის სახელწოდება ბევრს არ ეცნო, მაგრამ სიმღერა ფილმიდან ყველასათვის ნაცნობია: “Первым делом, первым делом самолёты… Ну а девушки, а девушки потом!”

5. მივუახლოვდით საუკეთესი ხუთეულს. Susan Raye, 1970–იანი  წლების ქანთრის მომღერალი. ერთადერთი ცნობილი სიმღერა და ისიც ავიაციაზე – “L.A. International Airport”.  Boeing – 747, დიდი აეროპორტის დიდი აურზაური, ცრემლიანი თვალები… მოკლედ, ვუსმენთ და ვტკბებით სიუზანის ნაზი ხმით:

4. მე რა მამღერებს, უძირო ზეცა ზამბახის ფერი… დიახ, გენიალური ფილმი…ვერტმფრენ მი–2ს პილოტი ვალიკო, ჩვეულებრივი სომეხი მძღოლი რუბიკა, ტუ–144ს “სტიუარდესა” ლარისა ივანოვნა… ყველასათვის ნაცნობი და საყვარელი პერსონაჟები… გია ყანჩელის უკვდავი მუსიკა და პეტრე გრუზინსკის უკვდავი სიტყვები :

3. მესამე ადგილზე ისევ ტრიო – Peter, Paul and Mary, ისევ 60–იანი წლები. სიმღერამ “Early Morning Rain” მათ დიდი პოპულარობა მოუტანა. სიმღერის ავტორი Gordon Lightfoot–ი იხსენებს, რომ შექმნის იდეა მას ლოს ანჯელესის აეროპორტში მოუვიდა, როდესაც ის მეგობარს აცილებდა. “ვიდექი და ვუცქერდი Boeing – 707–ის აფრენას, ძალიან შთამბეჭდავი იყო…”

2. მეორე ადგილი და ჩემი ფავორიტი კოლექტივი Camel, რომელიც ყოველთვის გამოირჩეოდა მელოდიურობით: საქსოფონი,ფლეიტა,პერკუსიონები… სიმღერა “Airborn” ალბომიდან  “Moonmadness” (1976 წ.):  you see the sky, you feel the sky, don’t know where you go,when you die… მე ვერაფერს დავამატებ:

1. რა თქმა უნდა Pink Floyd სიმღერით “Learning To Fly” ალბომიდან “A Momentary Lapse Of Reason” (1987 წ.).  სხვას ვის შეუძლია ასე დეტალურად აგვიღწეროს ფრენის სიამოვნების ყოველი წუთი და წამი, თუ არა David Gilmour–ს, მითუმეტეს რომ ის დიდი ხანია ფლობს პილოტის ლიცენზიას და დიდი ავიაენთუზიასტია: მის საკუთრებაშია “Intrepid Aviation” – საავიაციო მუზეუმი,სადაც ინახება უამრავი ისტორიული თვითმფრინავი:

Meet Archie League

გაიცანით არჩი უილიამ ლიგი. ის ითვლება პირველ ავიამეთვალყურედ. არჩი მისურის შტატიდანაა წამროშობით. უკვე 22 წლის ასაკში, კერძოდ 1929 წ., ის უკვე ავიამეთვალყურედ მუშაობდა. გარდა ამისა, ის ასევე ლიცენზირებული პილოტი და თვითმფრინავის მექანიკოსი გახლდათ. მისი სალოკაციო ადგილი სენტ ლუისის აეროდრომზე განლაგდებოდა. რადიო კოშკურის დაყენებამდე მის ხელთქვეშ მხოლოდ ორი დროშა იყო: ჭრელი და წითელი. ჭრელი “GO”ს აღნიშნავდა და წითელი – “HOLD”ს. ყველაზე საინტერესოდ კი მისი სამუშაო ადგილი გამოიყურებოდა. დღეს თუ კი ავიამეთვალყურე რბილ სავარძელშია მოკალათებული და გარემოც კომფორტულია, არჩის უწევდა მაზიდაზე, ე.წ. “ტაჩკაზე” მყუდრო ატმოსფეროს შექმნა: პატარა სკამი, ლანჩბოქსი,წყალი,ბლოკნოტი და დროშები. როდესაც 1930 წლებში პირველი რადიო კოშკურაც დამონტაჟდა, ბატონი არჩი უკვე პირველი რადიო ავიამეთვალყურე გახდა. მისი 36წლიანი კარიერით არჩი ლიგმა დიდი წვილი შეიტანა საჰაერო  მეთვალყურეობის განვითარებაში. NATCA-ს ( National Air Traffic Controllers Association) მიერ არჩი ლიგის ჯილდოც კი არის დაწესებული.

From humanitarian sciences to aviation there is just one step  ^^

D. Vala

 

May 2012
M T W T F S S
« Feb    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.